بانویی که به عنوان معاون رئیسی به هدف بالا بردن مقام زن تعیین شده، خود به تحقیر و توهین به زنان می پردازد

سخنان خانم انسی خزعلی، که به عنوان معاون رئیس جمهوری حکومت اسلامی ایران در امور زنان معرفی شده است، خشم بسیاری از زنان و مردان ایران را برانگیخت و عملات نشان داد که در زمینه مقام زن در جامعه امروز بشری، هیچ تفاوتی بین رژیم ایران و حکومت طالبان در افغانستان وجود ندارد.

خانم خزعلی، که گفته شد خواهر مهدی خزعلی از چهره های تعصب گرا و یهودستیز حکومت اسلامی ایران است، در اولین همایش رسانه ای و در حالی که ده ها میکروفون در برابر او قرار داده شده بود، از راندن زنان به گوشه اجتماع به دفاع پرداخت و ادعا کرد که این اقدام در حفظ حیثیت و مقام زن است. او همچنین از کودک همسری دفاع کرد و یادآور شد که خود او در سن شانزده سالگی ازدواج کرده و از این عمل بسیار راضی است.

خانم خزعلی همچنین منشور جدید سازمان ملل را موجب فساد اخلاق و فساد جامعه دانست و آن را نکوهش کرد. در این منشور آمده است که زن و مرد یکسان آفریده شده اند و صاحبان ادیان و نژادهای مختلف باید از همان حقوق مساوی برخوردار باشند و هیچ گونه تبعیضی علیه آن ها وجود نداشته باشد.

معاون رئیس جمهوری رژیم ایران در امور زنان، ادعا کرد که اجرای چنین منشوری باعث فساد جامعه می شود و مواردی مانند تجاوز جنسی به یک کودک دانش آموز در مدرسه پیش می آید.

در شبکه های اجتماعی گفته شده که خانم خزعلی با این انتقاد ظالمانه، فراموش کرد که آن قاری قرآن و از افراد مورد حمایت علی خامنه ای، که به ده ها کودک و نوجوان، هنگام تدریس دینی تجاوز جنسی کرده بود، نه از این منشور چیزی می دانست و نه آن منشور اصلا در ایران مطرح شده بود.

در ایران علنا ابراز نگرانی می شود که با آغاز فعالیت خانم انسی خزعلی که ادعا می کند دارای دکترای ادبیات عرب است و سه مرحله از آموزش حوزوی برای زنان را نیز انجام داده، سرآغاز افزایش سرکوب هرچه بیشتر زنان در حکومت اسلامی ایران باشد.

خانم خزعلی توصیه کرد که هر اندازه امکان دارد، بانوان به دورکاری بپردازند، یعنی محل شغل آنان داخل خانه باشد تا هم به فرزندان خود برسند و هم از شوهر خود، آنگونه که انتظار دارد رسیدگی کنند.

زنان ایران در سال های اخیر، علیرغم سرکوب و تحقیر از جانب رژیم، و با آن که اکثر آن ها در زندان هدف تجاوز جنسی و انواع تحقیرها و شکنجه ها قرار می گیرند، از پیشگامان مبارزه ملت ایران در راه رسیدن به آزادی بوده و هستند و این امر یک خطر بزرگ برای رژیم و دولت های ناموفق آن مبدل شده است.

مبارزه زن ایرانی، همزمان با پیکار بی امانی است که زنان افغانستان علیه حکومت طالبان به راه انداخته اند و علیرغم سرکوب و آزار ماموران حکومتی، میدان را ترک نگفته اند.

زنان افغانستان می گویند که در بیست سال اخیر، مقام شایسته خود را در جامعه به دست آورده اند و اکنون حاضر نیستند از آن کوتاه بیایند.

این مبارزه دلاورانه زنان در افغانستان، ممکن است به یکی از عوامل عمده در راه سرنگونی رژیم طالبان مبدل گردد و می تواند نمونه دلگرم کننده ای برای ادامه مبارزه زنان ایران باشد.

زنان، در جامعه امروز بشری نیمی از هر کشور و گروه را تشکیل می دهند و کنار گذاشتن آن ها از مدیریت روزمره، به اقتصاد و درآمد ملی نیز زیان سنگینی وارد می آورد و فقر را گسترش می دهد.

در دولت آخوند ابراهیم رئیسی، هیچ مقام وزرات و یا معاونت، به زنان سپرده نشده و انتصاب بانو خزعلی نیز به هدف سرکوب و سلب آخرین حقوق زنان در ایران اتخاذ شده است – و این در حالی که رئیسی در دوران کارزار انتخاباتی و پس از آن ادعا کرده بود که دولت او در مقتدر ساختن زنان و تحکیم جایگاه آنان در دولت و جامعه خواهد کوشید.