جشنِ وارونه! تبعات استعفای ظریف! بابک‌ داد

بعد از هفت سال کشتار مردم سوریه، «جشن مقاومت در بیت رهبری!» نه تنها دیده نشد؛ که زیر جنجال استعفای ظریف «دفن» گردید!

– قرار بود مثلاً «جشنی غافلگیرکننده» باشد؛ آنقدر که دیدار تاریخی ترامپ و اون در ویتنام را تحت‌الشعاع قرار دهد و «قدرت منطقه‌ای ج-ا» را به رخ جهانیان بکشد!

– قرار بود «سفر یواشکی» بشار اسد به تهران، ضرب شستی به رادارهای اسرائیلی باشد و به عنوان افتخارات قاسم سلیمانی ثبت شود: که نه تنها خودش «شبح‌وار» در منطقه رفت‌وآمد دارد، بلکه می‌تواند بشار را هم «حمل» کند و به تهران بیاورد، بی آنکه کسی باخبر شود!

– قرار بود خامنه‌ای و اسد در آغوش همدیگر رقص پیروزی و «تانگوی اسلامی!» اجرا کنند و جهان را بلرزانند!

– قرار بود در این سفر، خامنه‌ای یک «خودی» نشان بدهد و جهان را سورپرایز کند، اما خودش سورپرایز و شوکه شد!

– استعفای ناگهانی ظریف، دقیقاً انگار دیگ غذا را «به وقت شام!» واژگون کنند! جشن را به هم ریخت و در همان لحظات اول، «خبر اول رسانه‌های جهان» شد! ظریف «خبر دیدار خامنه‌ای و اسد» را با چند خط کمرنگ استعفای اینستاگرامی، «کمرنگ و محو و بی‌اثر» کرد!

جشن رهبر؛ «شروع نشده، نابود شد»!

– سفر غافلگیرانه‌ی بشار اسد که قرار بود تاریخی شود؛ در حد چند تصویر تلویزیونی کوتاه و مضحک از «دو رهبری که در بغل هم الکی می‌خندند» منتشر شد و همان هم از رسانه‌ها حذف شد!

– دیگر نه کسی توانست از عملیات «حمل بشار!» توسط قاسم سلیمانی «حماسه‌سازی» کند، و نه خنده‌های مصنوعی دو رهبر به چشم رسانه‌ها آمد!

همه دنبال ظریف و دلیل استعفای او بودند و شماری از دیپلمات‌های ایرانی هم موج استعفای جمعی راه انداختند که اگر ظریف جلویشان را نمی‌گرفت ای بسا «سورپرایز در سورپرایز» یکهو انقلابی چیزی هم می‌شد!!

– استعفای ظریف، «انفجار عصبانیت» او از سالها دخالت سپاه و رهبر در امور خارجی بود. انفجار بغضی که دقیقاً مثل سیلابی، جشن «جبهه مقاومت!» را روفت و با خود برد! عصبانیتی که تانگوی اسلامی دو دیکتاتور را خراب کرد.

شک نکنید کینه‌ی این کار ظریف از «قلب کینه‌توز رهبر مسلمین جهان» زدوده نخواهد شد!

– اینکه چطور دو رهبر دیکتاتور از این «عیش» محروم شدند، بی شک تاوان خون صدها هزار مظلومی است که در سوریه قربانی «بقای اسد» شدند.

– استعفای ظریف، شاید ناخواسته وسیله‌ای برای «تُذلُ مَن تَشاء» بود! (هر که را بخواهد ذلیل می‌کند!)

این؛ سرآغاز طعم همان ذلتی است که خامنه‌ای و اسد خواهند چشید و این «جشنِ وارونه» هم؛ فقط مقدمه‌ی آن بود.