«رژیم کودک کش اسلامی در ایران، بیش از ۲۳ هزار دانش آموز را بدون تجربه جنگی، به جنگ با عراق فرستاد که قربانی شوند»

امروز (سی و یکم شهریور ماه خورشیدی و بیست و دوم ماه سپتامبر میلادی) مصادف با  سالگرد جنگ ایران و عراق است – جنگی که بیش از نیم میلیون نفر ایرانی در آن قربانی شدند و حدود دو میلیون نفر آواره گردیدند و بیش از یک هزار میلیارد دلار به ایران آسیب مالی وارد آمد که دولت عراق حتی یک شاهی بابت آن نپرداخت – و این در حالی که حکومت صدام حسین در همان سال ها میلیاردها دلار به دولت کویت، بایت اشغال آن سرزمین و عقب نشینی از آن امیرنشین پرداخت کرد.

این جنگ هشت ساله، به کابوسی برای ملت ایران مبدل شده بود و به ویژه مرحله آخر آن که حملات مرگبار موشکی به سوی شهرهای ایران بود که آن هم خرابی های بسیار به بار آورد. روح الله خمینی که گفته بود جنگ را تا سقوط نهایی صدام ادامه خواهد داد، ناچار به نوشیدن جام زهر شد و سرنگونی صدام، چند سال بعد توسط ایالات متحده انجام شد که خمینی آن را “آمریکای جهانخوار” لقب داده بود.

حکومت صدام حسین تاریخ آغاز این جنگ ویرانگر را ده روز پیش از موعدی می دانست که از جانب حکومت ایران به رسمیت شناخته شده است. در بیست و یکم شهریورماه بود که خمینی دستور داد نواحی مرزی در خاک عراق مورد شدیدترین آتشباری قرار گیرد. او نیاندیشیده بود که چنین اقدام تعرضی از جانب وی، ممکن است صدام را تشویق به حمله متقابل به ایران کند.

در سی و یکم شهریورماه بود که صدام در یک حمله ناگهانی به سبک جنگ شش روزه اسرائیل با کشورهای عرب، شماری از فرودگاه های نظامی ایران را بمباران کرد و همزمان به داخل خاک ایران حمله برد و از آنجایی که نیروهای دفاعی ایران کاملا غافلگیر شده بودند، شماری از شهرها و نواحی مرزی در خاک ایران را به اشغال در آورد.

در سال های آخر این جنگ بی حاصل، که سربازان ایرانی دیگر حاضر نبودند جان خود را به خاطر اشغالگری حکومت خمینی در خاک عراق به خطر اندازند، رژیم شروع به تشویق دانش آموزان کرد تا آنان را به جبهه بفرستد. در آمار رسمی گفته شده که دست کم ۲۳ هزار کودک دانش آموز که کوچکترین آشنایی با فنون جنگی نداشتند، در جبهه های جنگ به قتل رسیدند.

در بسیاری از موارد، سپاه پاسداران، این کودکان را به میدان مین می فرستاد تا موجب انفجار مین ها گردند و سربازان بتوانند پیشروی کنند. بدیهی است که در آن انفجارها این کودکان کشته می شدند و یا به شدت زخمی می گردیدند. در گزارش های آن دوران آمده بود که رژیم یک کلید پلاستیکی به گردن هریک از این قربانیان می آویخت تا به آن ها تداعی کند که اگر کشته شوند، یک راست به بهشت خواهند رفت.

روزنامه مردم سالاری چاپ تهران، در مقاله امروز خود، از جمله نوشت که این کودکان قربانی را رژیم ایران عملا به “خاکریز” خود در جنگ با عراق مبدل ساخت و آنان را قربانی کرد.

“خاکریز” در فرهنگ نظامی، به بلندی های خاکی اطلاق میشود که ارتش در جبهه جنگ برای جلوگیری از پیشروی دشمن، و یا سنگرگیری سربازان و نیروهای زرهی خود برپا می کند.

رژیم ایران و شخص علی خامنه ای، بارها اسرائیل را “رژیم کودک کش” لقب داده اند. ولی اگر کودک فلسطینی در جنگ با اسرائیل کشته شده، به خاطر رفتار مشابه از جانب فرمانروایان فلسطینی، به ویژه در غزه بوده که کودکان را سپر بالی خود ساخته و آن ها را به صف مقدس رویارویی با ارتش اسرائیل می فرستادند.