سخن کوتاه

در حکومت اسلامی ایران به شدت ابراز نگرانی می شود که جمعیت کشور رو به کاهش می رود و نوزادان کمتری به دنیا می آیند و کشور مرتبا پیر و پیرتر می شود.

چرا چنین نشود؟ وقتی که فقر هست، وقتی پدر خانواده نمی تواند شکم فرزندانی را که به دنیا آمده اند سیر کند، وقتی که ازدواج کردن هزینه کلانی را می طلبد، وقتی مردم به آینده خود و فرزندانشان امیدوار نیستند، چه کسی تشویق می شود فرزندان بیشتری به دنیا آورد؟

البته پدیده کاهش زاد و ولد، معضلی است که در بسیاری کشورهای پیشرفته نیز سابقه دارد. ولی در آن کشورها به دنیا آوردن کودکان کمتر، علتی کاملا معکوس دارد و آن این که زن و شوهر آنقدر در رفاه زندگی می کنند که حاضر نیستند زحمت بچه بزرگ کردن را تجربه کنند.

اگر در کشورها آن ها، علت دوری از فرزند، ثروت و رفاه است، در ایران فقر و یاس و افسردگی است که مانع آوردن فرزندان بیشتر می شود.