سخن کوتاه

آخوند ابراهیم ررئیسی که در مقام رئیس قوه قضائیه قرار دارد ولی خیلی سخت هوس رسیدن به مقام ریاست به سرش زده، در سخنان امروز خود (دوشنبه) گفت که برای مبارزه با فقر و برقراری عدالت در کشور باید “اقتصاد مقاومتی” را برقرار کرد.

معلوم نیست که رژیم ایران از به کار بردن این واژه “اقتصاد مقاومتی” چه برداشتی دارد. ولی در ادبیات سیاسی، اقتصاد مقاومتی به مفهوم خبره بندی مایحتاج عمومی و به معنی آن است که حتی اگر مردم گرسنه بمانند و چیزی برای خوردن نداشته باشند، رژیم نباید به فشار بین المللی تسلیم شود و از رفتارهای فتنه گرانه خود دست بردارد.

آیا وقتی رئیسی این سخنان رنگ باخته را به زبان آورد، اطلاع داشت که خامنه ای دارد به تحریم های بین المللی تسلیم می شود و دستور داده که پیوستن ایران به معاهده بین المللی علیه پولشویی و تروریسم را که تا بحال ده ها بار رد کرده اند، اکنون بپذیرند و با اجرای آن متعهد گردند؟

کمر حکومت زیر فشار تحریم های اقتصادی آمریکا در حال شکستن است و رئیسی می گوید که باید به ایستادگی در برابر این فشارها ادامه داد و کمک به سازمان های ترور را متوقف نساخت و به ساخت موشک و اتم با دهن کجی به قوانین بین المللی و خواسته جهانی ادامه داد.

کره شمالی نیز اکنون ده ها سال است که با چسبیدن به “اقتصاد مقاومتی”، و برخلاف خواست جهانی، همچنان به ساخت بمب و موشک ادامه می دهد و نتیجه آن فقر و گرسنگی و بیماری فزاینده ملتی است که دارد از دست می رود.

آیا، این همان سرنوشتی است که آخوند رئیسی و علی خامنه ای و دیگر سران حکومت، برای ملت ایران تدارک می بینند؟