گزینه احتمالی بایدن برای وزارت خارجه: توافق با ایران باید برنامه موشکی و اقدامات منطقه‌ای تهران را محدود کند

فردی که گفته می شود ممکن است مقام وزیر خارجه را در دولت آینده جو بایدن به دست گیرد، می گوید که توافق اتمی آینده، باید برنامه های موشکی رژیم را نیز شامل گردد

کریس کونز، عضو سنای آمریکا و نامزد احتمالی جو بایدن برای تصدی پست وزارت خارجه، در گفت‌وگو با رویترز گفت:  تنها در صورتی از بازگشت به توافق هسته‌ای ایران حمایت خواهد کرد که چنین توافقی زمینه محدود کردن برنامه موشکی ایران و حمایت تهران از نیرو‌های نیابتی‌اش در منطقه را فراهم کند.

نیروی قدس سپاه پاسداران از نخستین ماههای اعتراضات مردم سوریه علیه حکومت بشار اسد، به بهانه  حمایت از اماکن مقدس شیعیان و با صرف هزینه های هنگفت، شبکه‌ای از متحدان شبه نظامی خود را در سراسر خاورمیانه سازماندهی کرد.  حکومت ایران تلاش داشت تا با تکیه به این گروه‌های شبه نظامی دایره نفوذ خود را در منطقه گسترش دهد.   این متحدان شبه نظامی رژیم ایران  که از لبنان و سوریه تا عراق و یمن حضور دارند با نام نیروهای نیابتی شناخته می‌شوند.

کونز در ادامه گفت و گوی خود با رویترز تاکید کرد محدود کردن برنامه موشکی حکومت ایران  و حمایت تهران از گروه‌های نیابتی خود در منطقه می‌بایست در نهایت محقق شوند.

پرزیدنت ترامپ دو سال پیش از برجام خارج شد و کارزار فشار حداکثری،  علیه حکومت ایران به راه انداخت.  و توانست با  تداوم سیاست فشار حداکثری واشنگتن  علیه حکومت ایران،   توانایی تهران را در حمایت از شبه‌نظامیان مورد حمایت خود در منطقه کاهش داده است.

حکومت ایران هنوز هم به تنهایی حزب الله لبنان را سالانه تا بیش از ۷۰۰ میلیون دلار حمایت می کند. حتی اگر این رقم افزایش یابد – که پیش بینی ها از آن حکایت دارند – دیگر نباید تعجب کرد که چرا حزب الله تا این حد در برآوردن خواست های ایران تلاش می کند و دیگر گروه های وابسته به رژیم ایران  نیز بدون هیچ مزاحمتی به فعالیت خود ادامه می دهند.

حوثی ها را در نظر بگیرید که در طول یک سال گذشته برای رویارویی با سعودی ها و اماراتی ها چگونه با حمایت های رژیم ایران به سلاح های پیشرفته تری دست پیدا کرده اند.

آگاهان امور می گویند : تحریم های مالی نمی تواند بسیاری از مهمترین جنبه های روابط نیروهای نیابتی ایران از جمله آموزش، انتقال اسلحه، و فناوری را پوشش دهد.  تهران هیچگاه علاقمند به وابسته سازی نیروهای نیابتی اش به ارسال سلاح و تجهیزات نبوده و در عوض ترجیح می دهد آنها در بافت سیاسی و اقتصادی کشورهای خودشان با استقرار مراکز تولید تسلیحات نظامی ،  در ساخت صنایع دفاعی خودکفا شوند.