شنبه سوم آبان 1393 خورشیدی
بیست و پنجم اکتبر 2014 میلادی
اول «حشوان» از سال 5775 عبری

پخش برنامه رادیو اسرائیل از یکشنبه 4 آبان، 26 اکتبر برای شنوندگان در ایران
به ساعت همیشگی 18:30 به وقت تهران باز می گردد.
(در مورد تغییر ساعت پخش برنامه ما به وقت کانادا و ایالات متحده جزییاتی در ادامه این صفحه را مطالعه کنید).
 

برنامه امروز رادیو اسرائیل مانند هر روز دیگر با بخش مشروح خبری آغاز شد که دربرگیرنده آخرین و مهم ترین گزارش های اسرائیل و ایران و نیز اخبار مهم مربوط به تحولات میدانی جنگ با نیروهای «خلافت اسلامی» و آخرین موضع گیری ها و تحرکات ترکیه در این ارتباط بود. اما مانند همیشه اخبار مهم ایران بیشترین بخش از این مجموعه خبری را به خود اختصاص داد.

بولتن خبری در 44 دقیقه ارائه شد.

(برای آگاهی از متن کامل گزارش ها توصیه می کنیم صدای اخبار را از طریق امکاناتی که در این صفحه در اختیار شما قرار دارد بشنوید). 

آنگاه طبق معمول هر شنبه دیگر شنونده تفسیر سیاسی هفته، نوشته آقای منشه امیر و با صدای ایشان بودیم. تفسیر این هفته زیر این عنوان نوشته شده بود: «رهبران فلسطینی و عرب، کشور مستقل فلسطینی نمی خواهند!». متن کامل تفسیر را در ادامه این صفحه نیز مطالعه می کنید. تفسیر در پخش رادیویی در 16 دقیقه ارائه شد.


این شنبه «آپوزیت» 62 را شنیدیم.
این برنامه را در یوتیوب و سایر شبکه های مجازی نیز می توانید بشنوید.
پخش این برنامه از رادیو اسرائیل با موافقت تهیه کننده و مجری آن است.

در روزهای شنبه در نیم ساعت سوم، از ماه گذشته، برنامه های طنز سیاسی با تهیه کنندگی و اجرای آقای افشین نریمان را با نام «آپوزیت» برای نگاهی موشکافانه تر به رخدادهای یک هفته گذشته ایران، پخش می کنیم. این هفته آخرین برنامه تهیه شده از سوی آقای نریمان، «اپوزیت 62»، را در 26 دقیقه شنیدیم.

برنامه این هفته «آپوزیت» از جمله به دستان واقعی در پشت پرده ماجراهای اسیدپاشی در اصفهان، راستی آزمایی در مورد آخرین اظهارات رهبران ایران در این باره و نیز نگاهی دیگر به «هذیان گویی های ظریف» در خصوص سرنوشت مذاکرات هسته ای اختصاص یافت.


افشین نریمان، مجری و تهیه کننده برنامه طنز سیاسی،
 روزنامه نگار و فیلمبردار گزارشهای سیاسی و تحولات میدانی در سفر به عراق
 

(برنامه رادیو اسرائیل را افزون بر همین وبسایت که در آن هستید، می توانید در تارنمای دیگر ما نیز بشنوید:  www.iba.org.il/world  و در آنجا واژه «فارسی» را کلیک کنید).

 

تفسیر سیاسی هفته
نوشته: منشه امیر

 
رهبران فلسطینی و عرب، کشور
مستقل فلسطینی نمی خواهند!

 اسماعیل هنیه سرکرده حماس در غزه مرتبا می گوید که اسرائیل باید نابود گردد، ولی وقتی فرزند دلبندش بیمار می شود و خطر جانی او را تهدید می کند، او را به بیمارستان اسرائیل می فرستد، زیرا بهتر از پزشک اسرائیلی در این منطقه وجود ندارد.

همان اسماعیل هنیه جنایت یک نوجوان فلسطینی در شرق اورشلیم را در کشتن نوزاد سه ماهه اسرائیلی به وسیله زیر گرفتن او با اتومبیلش می ستاید و او را قهرمان معرفی می کند و پلاکاردهایی به زبان عربی انتشار می یابد که مژده می دهد این نوجوان جنایتکار، که در رویارویی با ماموران انتظامی اسرائیل هلاک گردید، به آسمان رفته و داماد شده و 72 باکره در انتظارش هستند.

چه شب زفافی!!

بعد هم خانواده آن نوجوان به دروغ ادعا می کنند که آن نوجوان قصد ترور نداشته، بلکه رانندگی بلد نبوده و هول شده و قصد کشتن نداشته است. و این در حالی که او وارد مسیری شده بود که تنها محل عبور قطار برقی است و وسائط  نقلیه حق ورود به آن مسیر را ندارند -  و این که او هول شده صحت ندارد، زیرا اصولا اتومبیل ها نباید وارد این مسیر شوند و مسلما نباید به پیاده رو بزنند و أدم بکشند. یادآور می شود که همین نوجوان درگذشته به جرم عملیات خرابکاری در زندان بوده و پس از گذراندن دوران محکومیت آزاد شده بود.

*******

اورشلیم که مفهوم آن شهر صلح است، شوربختانه در هفته های اخیر صحنه شمار زیادی از درگیری های تهدید آمیز قرار گرفته است.

خودشان روی مبل لم می دهند و کودکان خردسال فلسطینی و نوجوانان تحریک شده را به مصاف نیروهای امنیتی اسرائیل می فرستند، تا سنگ پرانی کنند و به ایجاد آشوب دست بزنند، و بعد اگر بازداشت شدند سروصدا راه بیاندازند و ادعا کنند که اسرائیل بچه آزاری می کند و این ادعا در دنیا جنجال تبلیغاتی به راه اندازند.

در کنار این آشوبگری در شرق اورشلیم، که نیروهای انتظامی اسرائیل با شکیبایی و مدارا ولی در عین حال با قاطعیت می کوشند آن را مهار کنند، حکومت خودگردان فلسطینی به پیکار دیپلماتیک خود نیز علیه اسرائیل ادامه می دهد که هدف از آن برخورداری از شناسایی رسمی از جانب کشورها و سازمان های بین المللی است، بدون آن که حاضر باشد با اسرائیل به مذاکرات صلح بپردازد و نسبت به نیازهای امنیتی اسرائیل گوش شنوا داشته باشد.

از آقای محمود عباس باید پرسید چگونه است که او می خواهد به کشور مستقل فلسطینی برسد، بی آن که موافقت همسایه خود (اسرائیل) را به دست آورد و پایه های تفاهم و همزیستی و همکاری و همیاری صادقانه ریخته شود؟

ولی با بررسی رویدادهای یک صد سال اخیر در روابط  اعراب با اسرائیل، قاطعانه می توان گفت که رهبران کنونی و گذشته فلسطینی و عرب، حکومت مستقل فلسطینی نمی خواهند!

حماس نمی خواهد اسرائیل وجود داشته باشد و برپایی دولت مستقل فلسطین در کنار اسرائیل را نفی می کند و بیشترین تلاش را به عمل می آورد که این معضل حل نشود و نزاع پایان نگیرد و دکان گدایی حماس بسته نشود و لزومی پیش نیآید که آن ها ناچار شوند ترور را ترک گویند و اسلحه خود را زمین گذارند.

گروه فتح به رهبری محمود عباس نیز صلح نمی خواهد، نمی خواهد که فلسطینی ها به استقلال برسند!

 اگر صلح می خواست، به رسانه های همگانی در حکومت خودگردان (که همگی تحت تسلط  حکومت فلسطینی هستند و مطبوعات آزاد در سرزمین فلسطینی معنی و مفهومی ندارد) دستور می داد که از اظهارات تحریک آمیز علیه اسرائیل و به دفاع از ترور دست بردارند.

معاون محمود عباس جنایت آن نوجوان فلسطینی را در کشتن نوزاد اسرائیلی تحسین می کند و رادیو و تلویزیون حکومت خودگردان از او تمجید می کنند. زیرا اسرائیلی کشته است، نوزاد سه ماهه را کشته است.

آیا سران فلسطینی  با این تبلیغات صلح می خواهند؟

خیر! خیر!

کتاب های درسی فلسطینی را، هم در کرانه و هم در غزه، نگاه کنید، ببینید که نامی از اسرائیل در آن ها وجود ندارد و اشاره ای به موجودیت اسرائیل نشده و همه این سرزمین را متعلق به فلسطینیان می داند و در نقشه جغرافیایی رسمی حکومت خودگردان فلسطینی نیز نامی از اسرائیل برده نشده است.

آیا با این شیوه می توان به صلح رسید و آشتی کرد و برپایی کشور مستقل فلسطینی را امکان پذیر ساخت؟

از روزی که دولت ائتلافی جدید اسرائیل به ریاست بنیامین نتانیاهو به روی کار آمد، فلسطینی ها را دعوت کرد گفت و گوهای صلح را از سر بگیرند – و آن ها این دعوت را رد کردند.

محمود عباس برای از سرگیری گفت و گوهای صلح به بهانه جویی پرداخت و شرائطی عنوان کرد که نمی توانست مورد قبول اسرائیل قرار گیرد.

 وقتی کسی می خواهد صادقانه پشت میز مذاکره بنشیند، پیش شرط  نباید قائل شود. ولی محمود عباس خواستار آن شده بود که اسرائیل از پیش تعهد بسپارد که همه زمین ها را به فلسطینی ها خواهد سپرد.

 پس اگر این چنین باشد،  گفت و شنود و مذاکره چه  لزومی دارد؟

پس، محمود عباس صلح نمی خواهد!  

محمود عباس دولت مستقل فلسطینی نمی خواهد!

حماس، اصلا با صراحت می گوید که حاضر به مذاکره با اسرائیل نیست و طبعا موجودیت اسرائیل را نخواهد پذیرفت، زیرا این جا سرزمین اسلامی است و اسرائیل باید نابود شود.

پس، حماس هم صلح نمی خواهد!  حماس هم حکومت مستقل فلسطینی نمی خواهد!

جهاد اسلامی آزادی فلسطین هم که حسابش معلوم است. این گروه که عروسکی در دست حکومت اسلامی ایران است، همانند حماس می گوید "اسرائیل باید نابود شود – و بنابراین گفت و گوهای صلح با کیان صهیونیستی مکروه است".

پس، جهاد اسلامی آزادی فلسطین نیز صلح نمی خواهد!

همه سازمان های دیگر فلسطینی نیز از همین قماش هستند و قصد آشتی با اسرائیل را ندارند و مایل به برپایی دولت مستقل فلسطینی نیستند. این دکان، پر فایده تر از آن است که بخواهند در آن را تخته کنند!

به بهانه نزاع با اسرائیل هر سال صدها میلیون دلار از کشورهای عرب کمک مالی دریافت می کنند.

 این پول ها کجا می رود؟

علیه اسرائیل جنگ موشکی به راه می اندازند و سپس از دنیا 6 میلیون دلار تقاضای پول می کنند که به بازسازی بپردازند.

 این پول ها کجا می رود؟

برای چه صلح شود و این راه دزدی و اختلاس مسدود گردد؟

 مرغی را که تخم طلا می گذارد که نباید کشت!

 به تاریخ یکصد و چند ساله نزاع اعراب با اسرائیل بنگرید – می بینید که رهبران عرب و فلسطینی هرگز صلح و آشتی نخواسته اند و آن چه خواسته اند نابود سازی کشور اسرائیل بوده است.

رهبران عرب و فلسطینی، کشور مستقل فلسطینی نمی خواهند – زیرا اگر می خواستند، به این سیاست ستیزجویانه و بی حاصل علیه اسرائیل ادامه نمی دادند.

اسرائیل بود که 21 سال پیش با امضای پیمان صلح اوسلو به فلسطینی ها پیشنهاد کرد که بیایند در کنار اسرائیل حکومت خودگردان فلسطینی را برپا کنند. اسرائیل یک شرط  داشت و آن این که فلسطینی ها از ترور دست بردارند و اختلافات خود با اسرائیل را از راه گفت و گو حل کنند.

اگر به این شیوه وفادار می ماندند، تا کنون کشور مستقل خویش را داشتند.

 ولی رهبران فلسطینی نمی خواهند کشور مستقل داشته باشند – زیرا دوباره به ترور روی آوردند و اتوبوس های اسرائیلی را منفجر کردند و در معابر عمومی بمب گذاشتند و زن  و کودک اسرائیلی را کشتند.

رهبران فلسطینی کشور مستقل نمی خواستند – آن ها ترور می خواستند تا همچنان جیب های خود را پر از دلار نفتی کنند.

یاسر عرفات در مذاکرات با اهود باراک نخست وزیر وقت اسرائیل به سرپرستی بیل کلینتون رییس جمهوری وقت ایالات متحده پیشنهاد اسرائیل را برای برپایی کشور مستقل فلسطینی در کنار اسرائیل رد کرد و پیش شرط  هایی قائل شد که نمی توانست مورد قبول قرار گیرد و مذاکرات شکست خورد.

پس، یاسر عرفات کشور مستقل فلسطینی نمی خواست، بلکه می خواست آشوب و ترور ادامه یابد تا او بتواند جیب های خود را پر از پول کند و یا این پول را به حساب های محرمانه خود در بانک های سوییس بریزد.

آیا می دانید که  وقتی عرفات از بیماری مرموز مرد سیصد – چهار صد میلیون دلار پول در حساب های بانکی محرمانه خود داشت که ده ها میلیون دلار آن را به زن بیوه اش پرداختند تا حاضر شود بقیه پول ها را در اختیار حکومت خودگردان فلسطینی  قرار دهد؟

به عقب باز می گردیم: پس از جنگ شش روزه سال 1967 اعراب و فلسطینی ها کنفرانسی در خرطوم پایتخت سودان برپا ساختند که در آن اعلام کردند نه حاضرند موجودیت اسرائیل را بپذیرند و نه با این کشور صلح خواهند کرد و حتی حاضر نیستند با اسرائیل به  گفت و گو بپردازند.

پس، سران عرب نمی خواهند کشور مستقل فلسطینی در کنار اسرائیل برپا شود.

از همه بدتر، در سال 1947  مجمع عمومی سازمان ملل طرح تقسیم سرزمین تاریخی اسرائیل را به دو کشور یهودی و عرب تصویب کرد. یهودیان این طرح را پذیرفتند، ولی اعراب قطعنامه سازمان ملل را ورق پاره ای نامیدند که باید به زباله دانی تاریخ ریخته شود و ارتش های هفت کشور عربی با همه جنگ افزارهایی که در آن دوران در اختیار داشتند به اسرائیل حمله بردند تا به خیال خام خویش، آن را نابود کنند – که نتوانستند.

ولی این حمله نشان داد که اعراب در آن هنگام نخواسته بودند کشور مستقل فلسطینی در کنار اسرائیل برپا شود. زیرا کرانه باختری را اردن تصرف کرد و نوار غزه رامصر تصرف کرد و برپایی کشور مستقل فلسطینی منتفی شد. 

*******

در همان حال که "داعش" در سوریه و عراق به جنایت ادامه می دهد، در مناطق خودگردان فلسطینی و در نوار غزه نیز ترور دوباره می کوشد سر بلند کند.

آنان نمی خواهند فلسطینی ها به کشور مستقل خویش برسند و دکان درآمد سردمداران آن ها تخته شود.

 اگر واقعا صلح می خواستند، ملت اسرائیل با دل و جان آن را در آغوش می گرفت و دو ملت می توانستند با صلح و صفا در کنار یکدیگر زیست کنند.

ولی آن ها صلح نمی خواهند

و کشور مستقل نمی خواهند!

اورشلیم 3 آبان ماه 1393 – 25 اکتبر 2014    

اثر تغییر ساعت در اسرائیل از یکشنبه 4 آبان، 26 اکتبر،
 بر موعد پخش برنامه رادیو اسرائیل به وقت ایران، آمریکا، کانادا و اروپا

از بامداد یکشنبه 4 آبان، 26 اکتبر، در اسرائیل وقت زمستانی برقرار می گردد و عقربه ها یک ساعت به عقب کشیده می شود. بنابراین از بامداد یکشنبه فاصله زمانی بین اسرائیل و ایران به همان میزان همیشگی یعنی یک ساعت و 30 دقیقه باز می گردد.

شنوندگان ما در ایران توجه کنند که از یکشنبه 4 آبان برنامه ما را دوباره از ساعت 18:30 شامگاه خواهید شنید. موعد پخش برنامه ما به وقت اروپای غربی همچنان 16:00 و به وقت بریتانیا 15:00 است زیرا در اروپا همزمان با اسرائیل ساعت تغییر می کند.

شنوندگان در آمریکا و کانادا توجه کنید: در کشور محل زندگی شما ساعت یکشنبه 2 نوامبر تغییر می کند. لذا تنها و به طور موقت، در یک هفته بین 26 اکتبر تا 2 نوامبر، شما برنامه رادیو اسرائیل را یک ساعت دیرتر از امروز خواهید شنید؛ در نیویورک و تورونتو از: 11:00 پیش از ظهر، در لوس آنجلس و ونکوور از: 08:00.

   

                                 پادکست رادیو اسرائیل (فایل صوتی برنامه)

  در جستجو ( Search) در ابتدا پادکست را پیاده کنید سپس App Store در بخش جستجوی پادکست، عبارتRadio Israel in Persian      یا    Radio Israel یا کلمه ساده Radis  و یا به فارسی «رادیو» یا «رادیو اسرائیل » را جستجو کنید.

  جوانان عزیز، پادکست برنامه های روزانه رادیو اسرائیل را به دوستان خود در هر جای جهان توصیه کنید.

  آسان ترین، با کیفیت ترین و بی دغدغه ترین راه برای شنیدن برنامه رادیو اسرائیل، که در خدمت شماست.

- امکانی جدید برای شنیدن برنامه رادیو اسرائیل: اگر از دستگاه GLWIZ در هر جای جهان، و یا از اپلکیشین آن و یا برنامه نرم افزاری آن در کامپیوتر استفاده می کنید، به بخش Radio در GLWIZ رفته و «رادیو جهانی» را انتخاب کنید که چهار بار، در شبانه روز (از جمله از ساعت 18:30 شامگاه به وقت ایران) برنامه رادیو اسرائیل را پخش می کند.

Share

اشتراک گذاری:

چاپ   بالای صفحه


© Radio Israel

نقل اخبار رادیو اسرائیل، با ذکر منبع و بدون تحریف و سانسور مجاز است